Osiguravanje demokratije: uloga NATO-a i eu u razvoju Bugarske nakon tranzicije 1989.

Sažetak

Krajem 1980-ih, završen je Hladni rat, što je rezultiralo promjenom ravnoteže snaga. Raspad Sovjetskog Saveza i Varšavskog pakta doveo je do demokratizacije komunističkih sistema u Centralnoj i Istočnoj Evropi. Uprkos brzim političkim promjenama koje su se dešavale, NATO i Evropska zajednica djelovali su kako bi popunili prazninu koju je ostavio Sovjetski Savez. Da bi se osigurao nastavak procesa demokratizacije u Bugarskoj, bilo je potrebno dati prioritet sigurnosti, što je ostvareno članstvom u NATO-u. Iz perspektive NATO-a, članstvo Bugarske bila je važna prilika za zaštitu istočnih granica Evrope i regije Crnog mora. U rješavanju ovog geopolitičkog pitanja, primarni cilj bio je integracija zemalja Centralne i Istočne Evrope, koje prelaze iz komunizma u demokratiju, u NATO i Evropsku uniju. Dok je Sjevernoatlantski savez (NATO) odigrao ulogu u osiguravanju demokratija svojih zemalja članica, Evropska unija (EU) doprinijela je političkoj integraciji i jačanju demokratija. Bugarska je prošla kroz različite izazove i uspjehe na svom putu ka demokratizaciji od 1989. godine. Dva značajna vanjska faktora uticala su na konsolidaciju demokratije u Bugarskoj: NATO i Evropska unija. S obzirom na to da Bugarskoj nedostaje demokratska tradicija, njeno članstvo u Sjevernoatlantskom savezu (NATO) i Evropskoj uniji (EU) riješilo je dva ključna nedostatka. Prvo, obezbijedilo je sredstvo za zaštitu nove demokratije u zemlji. Drugo, olakšalo je konsolidaciju i produbljivanje demokratskih procesa. Primarni cilj članka je ispitati uticaj dva vanjska faktora - NATO-a i EU - na demokratski razvoj Bugarske.